RMO: "Eenheid, verscheidenheid en binding" als begrensde diversiteit

17 maart 2005    Lees de reacties   

De overheid legt een te grote nadruk op ruimtelijke spreiding van allochtonen, aldus de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling. Wettelijke begrenzingen en de natuurlijke neiging van mensen zich in eigen kring op te houden, maken het streven naar een gemengde woonomgeving weinig effectief. Beter is het in te zetten op versterking van sociale samenhang met ruimte voor verschillen.

In het vandaag gepresenteerde advies Eenheid, verscheidenheid en binding introduceert de RMO de peilers van een nieuwe kijk op integratie. De raad erkent dat etnische concentratie een vruchtbare integratie in de weg kan staan. De nadelige gevolgen van het teveel in eigen kring verkeren, kunnen volgens de raad echter voorkomen worden als in de samenleving sprake is van een stevig fundament van gemeenschappelijke waarden. Dat levert ruimte voor verschillen, die overbrugd kunnen worden als voldoende interactie leidt tot meer binding.

^{Het model zoals in het RMO-advies (pdf) geschetst:}

1. Eenheid

In een samenleving waarin zich concentratietrends voordoen, is het nodig dat er een stevig fundament van gemeenschappelijkheid bestaat; een verzameling helder afgebakende grenzen. Deze grenzen zijn niet overtreedbaar. Het kader steunt op de Grondwet, overige wetgeving en de Nederlandse taal. Daarnaast gelden de normen van de democratie, zoals rechtsgelijkheid van burgers, godsdienstvrijheid, vrijheid van meningsuiting en het beginsel van niet-discriminatie.

1. Verscheidenheid

Wanneer de overheid zorgt voor een gemeenschappelijk en niet te overtreden kader dan ontstaat daarbinnen ruimte voor verschillen tussen mensen en groepen. Deze ruimte past bij de drang van burgers en publieke instituties om zich te onderscheiden. De overheid investeert in de kwaliteit en leefbaarheid van scholen en wijken, maar met behoud van de diversiteit en vormen van eigenheid die zich op elk van deze domeinen manifesteren.

1. Binding

Ten slotte is het nodig banden te smeden tussen groepen en personen. De overheid kan de mogelijkheid vergroten dat bevolkingsgroepen met elkaar in contact treden.