Autochtone ouders willen gemengdere scholen

2 november 2006    Lees de reacties   

De laatste jaren ontstaan allerlei initiatieven om scholen gemengder te maken. Veel ouders vinden het belangrijk dat hun kinderen opgroeien in een gemengde omgeving, die de verscheidenheid in onze samenleving weerspiegelt. Toch ligt er een grote drempel om je kind bewust te plaatsen op een (te) zwarte school. Alleen samenwerking tussen ouders kan voorkomen dat ‘witte’ kinderen in een isolement belanden. Lonneke Sondorp uit Amersfoort richtte daartoe samen met vier andere moeders de Stichting Kleurrijke Scholen op. Over haar ambities om gelijkgestemde ouders te steunen, vertelt Sondorp uitvoerig in Trouw van 16 oktober 2006:

Sondorp merkte dat vaders vaak roet in het eten gooien met – zoals zij het noemt – ’de boot terug naar Marokko-theorie’. „Vooral mannen, merk ik, hebben minder binding met de buurt, en zeggen het niet hardop, maar ze zijn de buitenlanders liever kwijt dan rijk”, verklaart ze. Of ouders zien er vanaf omdat die vervelende pestjochies in het zwembad nou net Turkjes waren. Ze geeft echter niet op. „Het gaat best ver. Ik en alle andere ouders die zich inzetten voor spreiding hangen in de wijk de profeet uit. Wij, nota bene witte ouders, zijn de zendelingen van de multiculturele samenleving.”

Trouw-redactrice Romana Abels plaatst in de krant van 28 oktober 2006 nogal wat kanttekeningen bij het streven van mevrouw Sondorp. Ook Abels bracht haar kind uit ideaal naar een gekleurde school. Ze ondervond dat etnische schotjes bepaald niet alleen door ‘witte’ ouders worden opgetrokken:

Bij het eerste verjaardagsfeestje dat we gaven kwamen twee uitgenodigde Marokkaanse kindjes niet opdagen. We hadden taart voor ze bewaard en een cadeautje. Feestje? Nee hoor, zei een van de betreffende moeders, die doodleuk ontkende dat we een uitnodiging hadden gestuurd. Ik hoorde hetzelfde verhaal van andere ouders. Een opgewekte moeder met een kind in groep vijf zei: „O, maar ze komen nooit. Daar moet je niet aan beginnen.” Ik heb het hier, let wel, niet over islamofobe stadsbewoners die terugwillen naar de jaren vijftig, maar over mensen die hun kind bewust naar een zwarte school brachten. Ze geven het na een tijdje gewoon op.

Stichting Kleurrijke Scholen heeft intussen steun gekregen van het ministerie van Onderwijs. Samen met gemeenten zet het ministerie een Kenniscentrum Segregatie in het onderwijs op waarbinnen de stichting een plek krijgt.

^{Lees ook: Witte en zwarte scholen meer mengen (AD, 22 oktober 2006).}